Sen geldin ey Nebî…
Dünya, anlamını yitirmiş bir gecenin içinde seni bekliyordu. İnsanlık, kendi karanlığında yolunu arıyordu. Gönüller susamış, ruhlar yorulmuş, hakikat unutulmuştu.
Sen geldin…
Bir seher vakti gibi doğdun, gecenin en koyu bağrına. Rahmetin gölgesini taşıyan bir yağmur gibi...