Çevrimdışı
- 26 Nisan 2024
- 13,694
Herkes güzel niyet ve hayallerle yuva kurar. Ancak sorumluluk almadan sadece evlenmiş olmakla hayallerdeki yuvaya sahip olunmaz. Keramet, nikahtan ziyade eşlerin gösterdiği özveri, gayret ve samimiyette saklıdır. Bu sorumluluk ve özveri ailenin en büyük sevinci olan çocuğun dünyaya gelmesiyle birlikte çok daha hassas bir noktaya ulaşır. Çocuk büyük bir nimet olduğu kadar çok büyük bir emanettir. Çocuğun ahlaklı ve erdemli olması, ruh ve beden bakımından sağlıklı olması, dinî inanç ve değerleri özümseyip yaşaması, sosyal hayatın gereği olan kuralları bilmesi, dünya geçimini doğru ve helâl şekilde kazanabilmesi için ebeveyninin rehberliğinde büyük bir gayret gerekir.
“Rabbin, sadece kendisine kulluk etmenizi ve anne babanıza iyi davranmanızı emretti. Onlardan biri veya her ikisi senin yanında yaşlanırsa onlara ‘öf’ bile deme! Onları azarlama! İkisine de gönül alıcı sözler söyle.” (İsrâ, 17/23) Rabbimiz, ayetinde öf bile denmemesi gereken en büyük değer olarak sunar anne babayı. Hürmetle muamele edilmesi gereken anne babanın alacağı sorumluluk da buna mukabildir. Elbette ki anne ile birlikte babaya da önemli görevler düşmektedir.
Babaya hürmet dinimizin ve kültürümüzün en büyük değerlerindendir. Baba, çocuklarının imanlı, ahlaklı, eğitimli, sağlıklı yetişmesi için maddi ve manevi sorumluluğu üstlenendir. Maddi sorumluluğunun ötesinde manevi desteği de bir o kadar kıymetlidir. Rol model olması, disiplin kurması, merhametle kucaklayıp güvenli liman olması, çocuklarına vakit ayırması, anneye verdiği duygusal destek çocukları hayata hazırlayan aile ortamının en temel ihtiyaçlarıdır. Eksik kalan bu ihtiyaçların ilerleyen zamanlarda kişilerin ruhunda açtığı yaralar ve bu izlerin nesillere aktarılması kaçınılmazdır.
“Yavrucuğum! Allah’a ortak koşma; çünkü O’na ortak koşmak elbette büyük bir zulümdür.” “Yavrucuğum, namazını özenle kıl, iyiliği emret, kötülükten vazgeçirmeye çalış, başına gelen musibetlere sabret.” “Gurura kapılarak insanlara burun kıvırma, yeryüzünde böbürlenerek yürüme; unutma ki Allah gurura kapılıp kendini beğenen hiç kimseyi sevmez.” “Yürüyüşünde ölçülü ol, sesini de yükseltme…” (Lokmân, 31/13, 17-19) diyen Hz. Lokman gibi baba, çocuğunu şefkatle hakikate yöneltmeli, örnekliği ve nasihatleriyle çocuğun gönül dünyasını yanlış ellere teslim etmemelidir.
“Rabbim! Beni ve soyumdan gelecek olanları namaza devam edenlerden eyle!” (İbrâhîm, 14/40) diyen Hz. İbrahim gibi baba her daim hidayeti için evladına dua eden olup, çocuğun manevi varlığını baba duasıyla taçlandırmalıdır.
“Haydi yavrum! Sen de bizimle birlikte bin!” (Hûd, 11/42) diyen Hz. Nuh gibi, baba evladını son ana kadar kurtarmaya çalışmalıdır.
“Resûlullah’a on sene hizmet ettim. Vallahi bana bir kez olsun ‘Öf!’ bile demedi.” (Müslim, Fedâil, 51) diyen Hz. Enes’e yuva olan Peygamberimiz (sas) gibi, baba, sevgisiz disiplinin başkaldırıyı, disiplinsiz sevginin başıboşluğu getireceğini bilip, sevgiden mahrum etmeden ama disiplindeki istikrarını da kaybetmeden hassas dengeyi yöneten olmalıdır.
Baba, ailenin en güvenli limanı, en huzurlu sığınağıdır. Heybeti bir dağ gibi hissedilen, ocağında şefkat tütüp yuvayı sıcacık yapandır. Sözü ve özüyle rehberdir. Elden çok evden sorumlu olduğunu bilip, maddi ve manevi ihtiyaçları gözetendir. Varlığının kıymetinin şükrünü sorumluluğunu alarak eda edendir. Dünyaya vesilesiyle gelen masum bir emanetin haklarını iyi bilip teslim eden, evlatlarının annesini yolda yalnız bırakmayıp, yorgunluğa da sevince de ortak olandır. Zamanını ailesinin lehine yöneten, vakit ayırmayı bir vazifeden öte huzur saatine çevirendir. Babanın varlığını hakkıyla gösterdiği yerde eş ve çocukların da gönülden aile birlikteliğine katılmaları kaçınılmazdır. Böyle bir evde parmak sallayarak kurulan bir otoriteden ziyade kalp kırmaktan korkan sevgiyi incitmekten çekinen bireyler yetişeceği unutulmamalıdır. Bir babanın vereceği güzel ahlak, nesillere bırakılacak en değerli miras, pahası biçilemez bir hazinedir.
Baba olmak “Sizin en hayırlınız, ailesine karşı en iyi olanınızdır. Ben de aileme karşı en iyi olanınızım! ...” (Tirmizî, Menâkıb, 63) diyen Sevgili Peygamberimizin (sas) örnekliğine gönülden tabi olmaktır.
“Rabbin, sadece kendisine kulluk etmenizi ve anne babanıza iyi davranmanızı emretti. Onlardan biri veya her ikisi senin yanında yaşlanırsa onlara ‘öf’ bile deme! Onları azarlama! İkisine de gönül alıcı sözler söyle.” (İsrâ, 17/23) Rabbimiz, ayetinde öf bile denmemesi gereken en büyük değer olarak sunar anne babayı. Hürmetle muamele edilmesi gereken anne babanın alacağı sorumluluk da buna mukabildir. Elbette ki anne ile birlikte babaya da önemli görevler düşmektedir.
Babaya hürmet dinimizin ve kültürümüzün en büyük değerlerindendir. Baba, çocuklarının imanlı, ahlaklı, eğitimli, sağlıklı yetişmesi için maddi ve manevi sorumluluğu üstlenendir. Maddi sorumluluğunun ötesinde manevi desteği de bir o kadar kıymetlidir. Rol model olması, disiplin kurması, merhametle kucaklayıp güvenli liman olması, çocuklarına vakit ayırması, anneye verdiği duygusal destek çocukları hayata hazırlayan aile ortamının en temel ihtiyaçlarıdır. Eksik kalan bu ihtiyaçların ilerleyen zamanlarda kişilerin ruhunda açtığı yaralar ve bu izlerin nesillere aktarılması kaçınılmazdır.
“Yavrucuğum! Allah’a ortak koşma; çünkü O’na ortak koşmak elbette büyük bir zulümdür.” “Yavrucuğum, namazını özenle kıl, iyiliği emret, kötülükten vazgeçirmeye çalış, başına gelen musibetlere sabret.” “Gurura kapılarak insanlara burun kıvırma, yeryüzünde böbürlenerek yürüme; unutma ki Allah gurura kapılıp kendini beğenen hiç kimseyi sevmez.” “Yürüyüşünde ölçülü ol, sesini de yükseltme…” (Lokmân, 31/13, 17-19) diyen Hz. Lokman gibi baba, çocuğunu şefkatle hakikate yöneltmeli, örnekliği ve nasihatleriyle çocuğun gönül dünyasını yanlış ellere teslim etmemelidir.
“Rabbim! Beni ve soyumdan gelecek olanları namaza devam edenlerden eyle!” (İbrâhîm, 14/40) diyen Hz. İbrahim gibi baba her daim hidayeti için evladına dua eden olup, çocuğun manevi varlığını baba duasıyla taçlandırmalıdır.
“Haydi yavrum! Sen de bizimle birlikte bin!” (Hûd, 11/42) diyen Hz. Nuh gibi, baba evladını son ana kadar kurtarmaya çalışmalıdır.
“Resûlullah’a on sene hizmet ettim. Vallahi bana bir kez olsun ‘Öf!’ bile demedi.” (Müslim, Fedâil, 51) diyen Hz. Enes’e yuva olan Peygamberimiz (sas) gibi, baba, sevgisiz disiplinin başkaldırıyı, disiplinsiz sevginin başıboşluğu getireceğini bilip, sevgiden mahrum etmeden ama disiplindeki istikrarını da kaybetmeden hassas dengeyi yöneten olmalıdır.
Baba, ailenin en güvenli limanı, en huzurlu sığınağıdır. Heybeti bir dağ gibi hissedilen, ocağında şefkat tütüp yuvayı sıcacık yapandır. Sözü ve özüyle rehberdir. Elden çok evden sorumlu olduğunu bilip, maddi ve manevi ihtiyaçları gözetendir. Varlığının kıymetinin şükrünü sorumluluğunu alarak eda edendir. Dünyaya vesilesiyle gelen masum bir emanetin haklarını iyi bilip teslim eden, evlatlarının annesini yolda yalnız bırakmayıp, yorgunluğa da sevince de ortak olandır. Zamanını ailesinin lehine yöneten, vakit ayırmayı bir vazifeden öte huzur saatine çevirendir. Babanın varlığını hakkıyla gösterdiği yerde eş ve çocukların da gönülden aile birlikteliğine katılmaları kaçınılmazdır. Böyle bir evde parmak sallayarak kurulan bir otoriteden ziyade kalp kırmaktan korkan sevgiyi incitmekten çekinen bireyler yetişeceği unutulmamalıdır. Bir babanın vereceği güzel ahlak, nesillere bırakılacak en değerli miras, pahası biçilemez bir hazinedir.
Baba olmak “Sizin en hayırlınız, ailesine karşı en iyi olanınızdır. Ben de aileme karşı en iyi olanınızım! ...” (Tirmizî, Menâkıb, 63) diyen Sevgili Peygamberimizin (sas) örnekliğine gönülden tabi olmaktır.