Çevrimdışı
AKY
MirayWeb Coder's
Oyunlarda ek içerik ve kozmetik satışları artık oldukça normal hale geldi. Ancak bazı yapımlar, mikro ödeme sistemini makul bir destek modeli olmaktan çıkarıp oyuncuların sabrını zorlayan bir yapıya dönüştürdü. Kimi zaman pahalı oyunların içine eklenen agresif satın alma seçenekleri, kimi zaman da ücretsiz oyunların ilerlemeyi neredeyse ödeme duvarına bağlaması büyük tepki çekti. İşte mikro ödeme hırsı nedeniyle adı tartışmalarla anılan 5 oyun.
Gran Turismo 7, sürüş hissi, araç modellemeleri ve pist detaylarıyla serinin güçlü oyunlarından biri olarak çıkış yaptı. Ancak kısa süre sonra oyuncular, oyundaki kredi kazanma hızının oldukça yavaş olduğunu ve pahalı araçlara ulaşmanın ciddi bir grind gerektirdiğini fark etti. Özellikle nadir otomobillerin yüksek kredi fiyatları, oyun içi ekonominin oyuncuyu mikro ödemeye yönlendirdiği düşüncesini güçlendirdi.
Tepkilerin büyümesindeki en önemli nokta, gerçek para ile alınan kredi paketlerinin fiyatlarıydı. Bazı üst seviye araçlara ulaşmak için gereken miktar, oyunculara fazlasıyla yüksek geldi. Mercedes-Benz W 196 R 55 gibi değerli otomobillerin maliyeti üzerinden yapılan hesaplamalar, Gran Turismo 7nin mikro ödeme sistemini daha da tartışmalı hale getirdi. Sonuçta oyun güçlü bir yarış deneyimi sunsa da, ekonomisi nedeniyle yoğun şekilde eleştirildi.
Diablo Immortal, ücretsiz oynanabilir yapısıyla mobil tarafta geniş bir kitleye ulaşmayı hedefliyordu. Ancak oyunun çıkışından kısa süre sonra asıl tartışma, karakter gelişimi ve güçlenme sistemlerinde başladı. Oyuncular ücretsiz şekilde ilerleyebiliyordu, fakat yüksek seviyelerde karakteri en güçlü hale getirmek için gereken kaynaklar oldukça ağır bir grind süreci yaratıyordu.
Özellikle legendary gem sistemi, Diablo Immortalın en çok eleştirilen taraflarından biri oldu. Bazı hesaplamalara göre karakteri tamamen en üst seviyeye taşımak için astronomik miktarda para harcamak gerekebiliyordu. Rakamlar tartışmalı olsa da, oyuncuların genel hissi aynıydı: Oyun, ilerlemeyi eğlenceli bir süreçten çok cüzdan gücüne bağlı bir yarışa dönüştürüyordu. Bu yüzden Diablo Immortal, mobil oyunlardaki agresif mikro ödeme anlayışının en bilinen örneklerinden biri haline geldi.
İlk Plants vs. Zombies, sade ama bağımlılık yapan yapısıyla tower defense türünün en sevilen oyunlarından biri olmuştu. Devam oyunu Plants vs. Zombies 2 ise ücretsiz oynanabilir modelle geldi, ancak bu model birçok oyuncu için serinin ruhunu zedeledi. İlk oyunda doğal ilerlemeyle açılabilen bazı bitkilerin ücretli hale gelmesi, hayranların en çok tepki gösterdiği noktalardan biri oldu.
Oyunun bazı bölümleri, oyunculara belirli bitkilere sahip olmanın neredeyse zorunlu olduğu hissini veriyordu. Bu da ilerleme deneyimini daha yapay ve baskıcı hale getirdi. Plants vs. Zombies 2 hâlâ eğlenceli fikirler barındırsa da, mikro ödeme yapısı serinin eski samimiyetini ve erişilebilirliğini gölgeledi. PopCapin sevilen markası, bu dönemden sonra eski popülerliğini tam anlamıyla koruyamadı.
The Sims 4, serinin büyük beklentiyle beklenen devam oyunuydu. Ancak çıkış döneminde birçok oyuncu, önceki oyunlarda yer alan bazı temel özelliklerin eksik olduğunu fark etti. Zaman içinde bu özelliklerin bir kısmı güncellemelerle geri geldi, fakat büyük içeriklerin önemli bölümü genişleme paketleri, oyun paketleri ve küçük DLCler üzerinden satılmaya başladı.
Sorun tek bir ek paketin varlığı değildi; asıl mesele, toplam maliyetin yıllar içinde inanılmaz seviyelere ulaşmasıydı. The Sims 4 için yayınlanan genişleme paketleri, oyun paketleri, eşya paketleri ve küçük kitler toplandığında oyuncuların tüm içeriğe sahip olmak için çok yüksek bir ücret ödemesi gerekiyor. Bu durum, serinin yaratıcı özgürlüğünü seven oyuncular için can sıkıcı hale geldi. The Sims 4 güçlü bir yaşam simülasyonu olsa da, DLC politikası nedeniyle EAnın en çok eleştirilen oyunlarından biri olmayı sürdürüyor.
The Elder Scrolls IV: Oblivion, mikro ödeme tarihindeki en sembolik örneklerden birine sahip: at zırhı. Bethesdanın 2.50 dolara sattığı Horse Armor DLCsi, bugünün standartlarına göre küçük bir içerik gibi görünebilir. Ancak o dönem için bu hamle, tek bir kozmetik öğenin ayrı ücretle satılması açısından oldukça yeni ve tartışmalıydı.
Oblivion bu yüzden kötü bir oyun olmadı; aksine hâlâ RPG türünün sevilen yapımlarından biri olarak anılıyor. Fakat Horse Armor, oyun endüstrisinin sonraki yıllarda gideceği yönü göstermesi açısından önemliydi. Oyuncuların küçük kozmetik içerikler için para ödemeye hazır olduğunu kanıtladı ve yayıncılar için yeni bir gelir kapısının önünü açtı. Bugün mikro ödeme sistemlerinin geldiği noktaya bakınca, Obliviondaki o küçük at zırhı sektörde büyük bir kırılma anı gibi görünüyor.
Mikro Ödeme Hırsının Kurbanı Olan 5 Oyun
Gran Turismo 7
Gran Turismo 7, sürüş hissi, araç modellemeleri ve pist detaylarıyla serinin güçlü oyunlarından biri olarak çıkış yaptı. Ancak kısa süre sonra oyuncular, oyundaki kredi kazanma hızının oldukça yavaş olduğunu ve pahalı araçlara ulaşmanın ciddi bir grind gerektirdiğini fark etti. Özellikle nadir otomobillerin yüksek kredi fiyatları, oyun içi ekonominin oyuncuyu mikro ödemeye yönlendirdiği düşüncesini güçlendirdi.
Tepkilerin büyümesindeki en önemli nokta, gerçek para ile alınan kredi paketlerinin fiyatlarıydı. Bazı üst seviye araçlara ulaşmak için gereken miktar, oyunculara fazlasıyla yüksek geldi. Mercedes-Benz W 196 R 55 gibi değerli otomobillerin maliyeti üzerinden yapılan hesaplamalar, Gran Turismo 7nin mikro ödeme sistemini daha da tartışmalı hale getirdi. Sonuçta oyun güçlü bir yarış deneyimi sunsa da, ekonomisi nedeniyle yoğun şekilde eleştirildi.
Diablo Immortal
Diablo Immortal, ücretsiz oynanabilir yapısıyla mobil tarafta geniş bir kitleye ulaşmayı hedefliyordu. Ancak oyunun çıkışından kısa süre sonra asıl tartışma, karakter gelişimi ve güçlenme sistemlerinde başladı. Oyuncular ücretsiz şekilde ilerleyebiliyordu, fakat yüksek seviyelerde karakteri en güçlü hale getirmek için gereken kaynaklar oldukça ağır bir grind süreci yaratıyordu.
Özellikle legendary gem sistemi, Diablo Immortalın en çok eleştirilen taraflarından biri oldu. Bazı hesaplamalara göre karakteri tamamen en üst seviyeye taşımak için astronomik miktarda para harcamak gerekebiliyordu. Rakamlar tartışmalı olsa da, oyuncuların genel hissi aynıydı: Oyun, ilerlemeyi eğlenceli bir süreçten çok cüzdan gücüne bağlı bir yarışa dönüştürüyordu. Bu yüzden Diablo Immortal, mobil oyunlardaki agresif mikro ödeme anlayışının en bilinen örneklerinden biri haline geldi.
Plants Vs. Zombies 2
İlk Plants vs. Zombies, sade ama bağımlılık yapan yapısıyla tower defense türünün en sevilen oyunlarından biri olmuştu. Devam oyunu Plants vs. Zombies 2 ise ücretsiz oynanabilir modelle geldi, ancak bu model birçok oyuncu için serinin ruhunu zedeledi. İlk oyunda doğal ilerlemeyle açılabilen bazı bitkilerin ücretli hale gelmesi, hayranların en çok tepki gösterdiği noktalardan biri oldu.
Oyunun bazı bölümleri, oyunculara belirli bitkilere sahip olmanın neredeyse zorunlu olduğu hissini veriyordu. Bu da ilerleme deneyimini daha yapay ve baskıcı hale getirdi. Plants vs. Zombies 2 hâlâ eğlenceli fikirler barındırsa da, mikro ödeme yapısı serinin eski samimiyetini ve erişilebilirliğini gölgeledi. PopCapin sevilen markası, bu dönemden sonra eski popülerliğini tam anlamıyla koruyamadı.
The Sims 4
The Sims 4, serinin büyük beklentiyle beklenen devam oyunuydu. Ancak çıkış döneminde birçok oyuncu, önceki oyunlarda yer alan bazı temel özelliklerin eksik olduğunu fark etti. Zaman içinde bu özelliklerin bir kısmı güncellemelerle geri geldi, fakat büyük içeriklerin önemli bölümü genişleme paketleri, oyun paketleri ve küçük DLCler üzerinden satılmaya başladı.
Sorun tek bir ek paketin varlığı değildi; asıl mesele, toplam maliyetin yıllar içinde inanılmaz seviyelere ulaşmasıydı. The Sims 4 için yayınlanan genişleme paketleri, oyun paketleri, eşya paketleri ve küçük kitler toplandığında oyuncuların tüm içeriğe sahip olmak için çok yüksek bir ücret ödemesi gerekiyor. Bu durum, serinin yaratıcı özgürlüğünü seven oyuncular için can sıkıcı hale geldi. The Sims 4 güçlü bir yaşam simülasyonu olsa da, DLC politikası nedeniyle EAnın en çok eleştirilen oyunlarından biri olmayı sürdürüyor.
The Elder Scrolls IV: Oblivion
The Elder Scrolls IV: Oblivion, mikro ödeme tarihindeki en sembolik örneklerden birine sahip: at zırhı. Bethesdanın 2.50 dolara sattığı Horse Armor DLCsi, bugünün standartlarına göre küçük bir içerik gibi görünebilir. Ancak o dönem için bu hamle, tek bir kozmetik öğenin ayrı ücretle satılması açısından oldukça yeni ve tartışmalıydı.
Oblivion bu yüzden kötü bir oyun olmadı; aksine hâlâ RPG türünün sevilen yapımlarından biri olarak anılıyor. Fakat Horse Armor, oyun endüstrisinin sonraki yıllarda gideceği yönü göstermesi açısından önemliydi. Oyuncuların küçük kozmetik içerikler için para ödemeye hazır olduğunu kanıtladı ve yayıncılar için yeni bir gelir kapısının önünü açtı. Bugün mikro ödeme sistemlerinin geldiği noktaya bakınca, Obliviondaki o küçük at zırhı sektörde büyük bir kırılma anı gibi görünüyor.